
رنج هست، مرگ هست، اندوه جدایی هست،
اما آرامش نیز هست، شادی هست، رقص هست،
خدا هست.زندگی، همچون رودی بزرگ، جاودانه روان است.
زندگی همچون رودی بزرگ که به دریا می رود،دامان خدا را می جوید.
خورشید هنوز طلوع میکندفانوس ستارگان هنوز از سقف شب آویخته است؛
بهار مدام می خرامد و دامن سبزش را بر زمین می کشد؛
امواج دریا، آوازمی خوانند،برمیخیزند و خود را در آغوش ساحل گم میکنند.
گل ها باز می شوند و جلوه می کنند و می روند.نیستی نیست،
هستی هست،پایان نیست،راه هست.
تولد هر کودک،نشان آن است که خدا هنوز انسان ناامید نشده است..
پس چرا ما باید از خدا ناامید بشیم؟!!
امید داشته باش …………امید و باز هم امید